.

.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Ας κάνουμε πράξη τα πάντα!

Ολες οι ενέργειες που κάνουμε μέσα σε ομαδικούς χώρους όπου αναζητούμε απαντήσεις για θέματα που μας απασχολούν υπαρξιακά, έχουν ως σκοπό να μας οδηγήσουν σε μία διαδικασία αυτοκάθαρσης, προκειμένου να συναντήσουμε τις απαντήσεις που ψάχνουμε «καθαροί», διότι το φως είναι αμείλικτο και φωτίζει μεν, καίει δε.
Αυτό όμως για να πραγματοποιηθεί απαιτεί από εμάς όχι να λέμε και να ακούμε ωραία λόγια, αλλά να τα κάνουμε πράξη. Ξέρουμε να λέμε ωραία λόγια, αυτό είναι σίγουρο, αλλά το θέμα είναι τι γίνεται μετά.
Ξέρουμε να διακρίνουμε την σωστή από την λάθος συμπεριφορά, αλλά όταν έλθει η ώρα να τεθούμε ενώπιόν τους, και να αποφασίσουμε, βάζουμε, αλίμονο, άλλους να το κάνουν.
Ξέρουμε να διακρίνουμε το σωστό, αλλά το αφήνουμε για άλλους να το πράξουν.
Ξέρουμε ότι ο διπλανός μας σφάλλει, αλλά δεν του λέμε τίποτα, για να μην τον στεναχωρήσουμε, και έτσι τον καταδικάζουμε να θεωρεί την σιωπή μας, ως έγκριση των σφαλμάτων του. Και τότε γινόμαστε συνένοχοι συμπαντικά και καρμικά, άσχετα αν το γνωρίζουμε ή όχι…
Ξέρουμε ότι κάτι δεν πάει καλά με κάποιον, αλλά εμείς κάνουμε ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα. Φοβόμαστε να πούμε τα λάθη με το όνομά τους, γιατί έτσι δεν θα γίνουμε αρεστοί. Πριν πούμε την γνώμη μας, φιλτράρουμε το πώς θα φανεί αυτό… Φοβόμαστε να ταράξουμε τα νερά.
Κι’όμως, θάπρεπε να το κάνουμε μόνον για έναν λόγο. Να μάθουμε ότι κάθε δρόμος απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Δύσκολες για μας πρώτα απ’όλα, και μετά ίσως δύσκολες και για τους άλλους. Θέλουμε να βαδίζουμε πατώντας και με τα δύο πόδια στο πεζοδρόμιο. Δεν θέλουμε να τσαλακωθούμε. Ξεχάσαμε, αλίμονο, ότι Τεκτονισμός σημαίνει κατ’αρχήν επιλογή δύσκολου δρόμου. Δύσκολου για τις επιλογές μας, για τις πράξεις μας. Ο πραγματικός Τέκτονας και η Τεκτονίδα τσαλακώνονται κάθε μέρα διότι κάθε μέρα κάτι θυσιάζουν από αυτά που μας κρατούν δέσμιους σε βέβηλες επιλογές. Κάθε μέρα πρέπει να αφήνουμε μέταλλα έξω από την Αίθουσα των Στοχασμών. Εισαχθήκαμε σε έναν Οργανισμό, μπαίνοντας σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, στριμωγμένοι, και μετά με δεμένα τα μάτια αντιμετωπίσαμε ερωτήσεις, αλλά στο τέλος άνοιξε η αγκαλιά της Στοάς για να μας δεχθεί. Από την πρώτη στιγμή επομένως μας δόθηκε η ευκαιρία να κατανοήσουμε ότι αρχίζει από εμάς ένας δύσκολος δρόμος.
Ας μην φοβόμαστε λοιπόν να συγκρουσθούμε. Ας μην φοβόμαστε να τσαλακωθούμε. Όλοι αυτοί που έμειναν στην ιστορία, έμειναν γιατί συγκρούσθηκαν. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η μύηση δεν ολοκληρώθηκε με το πέρας της τελετής μύησής μας. Μύηση πραγματοποείται κάθε μέρα, μέσα από τις πράξεις μας. Όπως από το σκοτάδι της Αίθουσας των Στοχασμών και του κεφαλόδεσμου, συναντήσαμε το φως της Στοάς, έτσι και από την σύγκρουσή μας με κάθε τι το αρνητικό, με τον κακό μας εαυτό, θα επέλθει η δικαίωση. Και εάν η σύγκρουσή μας έχει κόστος, ας το αναλάβουμε. Και ας είμαστε υπερήφανοι γιαυτό. Όχι στα μάτια των άλλων απαραίτητα, αλλά στα μάτια του Εσωτερικού μας κόσμου πρώτιστα. Αρκεί από την θυσία αυτή να προκύψει κάτι καλό.
Τεκτονισμός σημαίνει να αποφασίζουμε με βάση το κοινό καλό και όχι το προσωπικό μας συμφέρον. Η δικαίωση ποτέ δεν θα έλθει από συνανθρώπους, ούτε καν Τέκτονες ή Τεκτονίδες. Η δικαίωση υπάρχει και περιμένει να βγεί στην επιφάνεια ΜΟΝΟΝ από τον εσωτερικό μας κόσμο. Αυτόν τον κόσμο που είναι σε διαρκή αναζήτηση της επανασύνδεσής του με την πηγή όλων.
Ας τον αφήσουμε να μας μιλήσει. Εχει πολλά να μας πεί.
Ας θυμόμαστε ότι όλα τα Τάγματα, όλα τα Τυπικά, όλοι οι Τύποι, και όλες οι παρεμφερείς Οργανώσεις έχουν ωραίες διδασκαλίες. Στο Τάγμα μας είμαστε υπερήφανοι, για το γεγονός ότι προσπαθούμε να κάνουμε αυτά τα λόγια πράξη.
Όταν μιλάμε για σεμνότητα, δεν τη εννοούμε για τους άλλους αλλά την επιβάλουμε πρώτα στον εαυτόν μας.
Όταν καταπολεμούμε την ματαιοδοξία το κάνουμε σε μας πρώτα, και όχι στους άλλους. Όταν καταπολεμούμε τις διακρίσεις, ξεκινάμε την μάχη από εμάς τους ίδιους.
Να λοιπόν, κάποια μικρά θέματα που αξίζει να διαλογισθούμε.

Ας κάνουμε πράξη τα πάντα !

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Μύηση; Για ποιό λόγο;

Ο αρχέγονος και πρωταρχικός άνθρωπος ήταν πλήρης πνευματικότητας. Επικοινωνούσε μέσω της εκπεμπόμενης ενέργειας. Η εξωτερική του μορφή δεν μας είναι γνωστή. Αναφερόμαστε στην εποχή των Βασιλέων-Ιερέων, όπου ο Βασιλεύς/Αρχων ήταν και Ιερεύς. Δικαιοσύνη δεν υπήρχε, διότι δεν υπήρχε η έννοια του αδίκου. Είναι η επονομαζόμενη εποχή του Χρυσού. 
Εξαιτίας συνθηκών και καταστάσεων που δεν είναι του παρόντος, ο άνθρωπος «εξέπεσε» από την πνευματικότατη αυτή κατάσταση, και σιγά πέρασε στην εποχή του αργύρου, μετά του χαλκού και τέλος (στην σημερινή) του σιδήρου. Πρόκειται για την επονομαζόμενη «πτώση» του ανθρώπου. Από την Ενότητα όλων (με τον Δημιουργό), ο άνθρωπος «έπεσε» στην Διαίρεση, δηλαδή στην ξεχωριστή αντίληψη του αληθούς από τον καθένα ξεχωριστά, διατηρώντας όμως άσβεστη αυτή τη σπίθα του «κατ’εικόνα και ομοίωση»
Η περίοδος της πτώσης αυτής του ανθρώπου και η έκπτωση της πνευματικότητάς του, ή αλλιώς η πτώση από την Μονάδα στην Δυάδα, ή από την Ενότητα στη Διαίρεση, χαρακτηρίσθηκε και από την δημιoυργία ανάγκης επικοινωνίας μέσω λόγου και όχι μέσω της εκπεμπόμενης ενέργειας που χαρακτήριζε τον πρό πτώσης άνθρωπο.. Ο αποσυμβολισμός της ιστορίας του πύργου της Βαβέλ είναι ότι ο άνθρωπος έχασε μεγάλο μέρος της εσωτερικής του ενέργειας, διότι η αύξηση της ενέργειας στον άνθρωπο τον οδηγεί να κατανοεί όλες τις γλώσσες διότι αντιλαμβάνεται την εκπεμπόμενη ενέργεια οποιασδήποτε γλώσσας και όχι απαραίτητα τον εκπεμπόμενο ήχο της. (Η ανάγκη επικοινωνίας, και επομένως γλώσσας επικοινωνίας γεννήθηκε εκ’αιτίας του ότι από την ενότητα ο άνθρωπος έπεσε στην διαίρεση/δυαδικότητα και έπρεπε να επικοινωνήσει με τα άλλα όντα, όχι μέσω της ενέργειας που δεν αλλοιώνεται, αλλά μέσω του λόγου που αλλοιώνεται και διαμορφώνεται ανάλογα με το τι θέλουμε να κερδίσουμε…).
Η αρχέγονη κατάσταση της εποχής του χρυσού, παραμένει πάντοτε ως αρχέτυπο στην συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας. Είναι η άσβεστη σπίθα που παραμένει εντός κάθε όντος και στα 4 βασίλεια της φύσης (ορυκτό, φυτικό, ζωϊκό και ανθρώπινο). Ειδικά στο τελευταίο, στο ανθρώπινο, ζητά απεγνωσμένα την επανενσωμάτωσή της στην πηγή της. Είναι η σπίθα που σήμερα παράγει πολιτισμό και ανώτερα ιδανικά. Αυτή η επανενσωμάτωση θα γεννήσει την ανάγκη της Μύησης…
Κατά καιρούς στην ανθρωπότητα, διάφοροι Μύστες απεσταλμένοι (Χριστός, Πυθαγόρας, Βούδδας, Μωϋσής, Ορφέας, Πλάτων κ.α.) έδειξαν τον δρόμο αυτής της επανόδου. Έτσι δημιουργήθηκε η ΜΥΗΣΗ. Ετσι δημιουργήθηκαν τα αρχαία Μυστήρια (Ελευσίνια, Καβείρια, Χαλδαϊκά, Μιθραϊκά, Αιγυπτιακά κλπ) για να προσφέρουν αυτήν την μύηση.
Η μύηση ακολουθεί τον δρόμο της μέσω συμβόλων, αλληγοριών και μύθων. Η μύηση οδηγεί στην αποκάλυψη εκείνης της δομής του ανθρώπου (η οποία προϋπάρχει εντός του) και που θα γίνει η κινητήρια δύναμη για την ίδια του τη σωτηρία.
Στην σύγχρονη εποχή η αναζήτηση αυτή βρήκε τρόπο έκφρασης σε διάφορες τάσεις, οργανώσεις, ή ακόμη και διηγήσεις θρύλων όπως:
·         Αρχαία Μυστήρια Ελλάδας
·         Ιερατικά Κολέγια Αιγυπτίων (10ος αιώνας π.Χ.)
·         Τάγμα των Αδελφών της Ανατολής (Κωνσταντινούπολη 1090)
·         Αλεξανδρινή Γνώση. (1ος – 5ος αιώνας μ.Χ.)
·         Οι γιοί της Χήρας (3ος αιώνας μ.Χ.). Ονομάσθηκαν έτσι οι Μανιχαϊστές, οπαδοί του Πέρση Μυστικιστή Μάνη, των οποίων εξέλιξη υπήρξαν αργότερα οι «Καθαροί» ή «Γνωστικοί».
·         Μέρλιν. (5ος αιώνας μ.Χ.) Σύμφωνα με μία διήγηση γεννήθηκε από άσπιλη σύλληψη. Υπάρχουν πάμπολλοι μύθοι για τη ζωή και το έργο του.
·         Γνωστικοί. Ο Γνωστικισμός δεν δύναται να γίνει κατανοητός χωρίς αυτό που ονομάζεται «διαφώτιση της ψυχή», «δύναμη της αφηρημένης αλλά μυστικιστικής σκέψης» και «επέκταση της συνειδητότητας».
·         Οι Αλβηγινοί. Τάγμα που γεννήθηκε από τον Μανιχαϊσμό. Επηρέασε κατά πολύ την ζωή του Αγ.Αυγουστίνου.
·         Συντεχνίες χάρτου. Όταν ανακαλύφθηκε η πρώϊμη τυπογραφία, οι διάφοροι αναζητητές του Εσωτερισμού, δημιούργησαν με τη σειρά τους ένα μυστικό δίαυλο εκτύπωσης σημαντικών κειμένων, όπου επικρατούσε μυστικότητα και η διανομή γινόταν μόνον σε «μυημένους», υπό τον φόβο των διώξεων που υφίσταντο τότε κάθε είδους Οργανώσεις που μετέδιδαν γνώση που «απειλούσε» την εκάστοτε κοσμική εξουσία.
·         Ιππότες Ναΐτες. Ξεκίνησαν ως προστάτες των προσκυνητών των Αγίων Τόπων, όμως δεν ήσαν μόνον αυτό. Υπήρξε σημαντικότατο Μυητικό Τάγμα, το οποίο δυστυχώς υπέστη πολλές διώξεις. O Jacques de MOLAY (1292-1314), υπήρξε o 23oς και τελευταίoς Μεγάλoς Μάγιστρoς τoυ Τάγματoς των Ιππoτών τoυ Ναoύ  κάηκε στην πυρά με διαταγή του Πάπα Κλήμη και του Βασιλέα Φίλιππου Ωραίου.
·         Βυζαντινά Σώματεία (4ος αιώνας μ.Χ.)
·         Οπαδοί του Κάρολου του Μεγάλου, Αυτοκράτορα της Ρώμης. Ενεθάρρυνε την πολυμάθεια. Υπήρξε σημαντική μορφή σειράς θρύλων και μύθων γύρω από την παγκόσμια ιστορία Εσωτερικής αναζήτησης.
·         Τάγμα του Σκολύμου της Σκωτίας (Chardon dEcosse) (Εδιμβρούργο 1314)
·         Τροβαδούροι ή Βάρδοι. (11ος, 14ος αιώνας μ.Χ., Νότια Γαλλία, Ιταλία, Βόρεια Ισπανία). Γυρνούσαν σε διάφορα μέρη μεταφέροντας μέσα στα τραγούδια τους την τότε συσσωρευμένη απόκρυφη γνώση. Με τον τρόπο επηρέασαν και άσκησαν επιρροή στην Εσωτερική αναζήτηση.
·         Οπαδοί του Ταλιέζιν. (Ουαλία, 16ος αιώνας μ.Χ.). Ο Ταλιέζιν υπήρξε βάρδος και ποιητής καθώς και μυημένος των Δρυΐδων.
·         Κύκλος του Αρθρούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής τραπέζης. Ενας σημαντικός θρύλος που διαδραματίσθηκε στο Άβαλον της Σκωτίας. Οι τελετές τους προήλθαν σύμφωνα με τους ιστορικούς από τον εορτασμό της Πεντηκοστής και τον Ιωσήφ της Αριμαθέας.
·         Παυλικανοί. Κατά μεγάλο μέρος υπήρξαν Μανιχαϊστές.
·         Τα έργα του Dante Allighieri. Τα έργα του περιλαμβάνουν πλείστες Εσωτερικές διδασκαλίες. Ο Δάντης υπήρξε ένας μυημένος των Παυλικανών.
·         Θρύλος του Αγίου Δισκοπότηρου. Αποτελεί σημαντικό μέρος της μυστηριακής παράδοσης. Η αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου υπήρξε από τους βασικούς σκοπούς των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.
·         Τάγμα της Περικνημίδας. Οργάνωση της οποίας τα Τυπικά επηρεάσθηκαν από τον κύκλο του Βασιλέα Αρθούρου. Σχετικά κείμενα έχουμε από τον Elias Ashmole (1617-1692).
·         Ιωάννης ο Πρεσβύτερος. (12ος αιώνας μ.Χ.). Θρυλική προσωπικότητα που κυβερνούσε  σαν Βασιλέας-Ιερέας στην Άπω Ανατολή.
·         Ιλλουμινισμός. Ήταν κίνημα που ενέπνευσε το Ρομαντισμό. Ο Ιλλουμινισμός θεωρούσε ότι ο άνθρωπος οφείλει να «σωθεί» ο ίδιος προκειμένου η κοινωνία της αποτελεί κύτταρο να σωθεί και εκείνη.
·         Ροδόσταυροι. Το όνομα «Ροδόσταυρος» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα γραπτά του Γερμανού θεολόγου Johann Valentin Andreae στις αρχές του 17ου αιώνα. Πρόκειται για το «Κάλεσμα της Αδελφότητας του Ροδόσταυρου» (Fama Fraternitatis RC) το 1614, την «Ομολογία της Αδελφότητας του Ροδόσταυρου» (Confessio Fraternitatis RC) το 1615 και τον «Αλχημικό Γάμο του Χριστιανού Ροδόσταυρου» (Chymische Hochzeit Christiani Rosencreutz) το 1616. Σε αυτά τα γραπτά γίνεται λόγος για μια μυστηριώδη Αδελφότητα που είχε ως στόχο μια παγκόσμια Πνευματική Μεταρρύθμιση. Επηρέασε κατά πολύ τον Τεκτονισμό.
·         Καλλιτέχνες που με το ένα ή το άλλο έργο τους είχαν σαν σκοπό την εσωτερική αφύπνιση του ανθρώπου, όπως ο Πελαντάν και ο Μπλέηκ.
·         Αλχημιστές. Η Αλχημεία, ως τέχνη βασίσθηκε στο γεγονός ότι τα πάντα αποτελούνται από τον συνδυασμό πυρός, αέρος, γης και ύδατος. Η ιερή αυτή τέχνη της μεταστοιχείωσης μετάλλων και παρασκευής χρυσού, δεν αφορούσε  την υλική/φυσική δημιουργία χρυσού, όσο την προσωπική εσωτερική μεταστοιχείωση του ανθρώπου, με βάση τον πανάρχαιο νόμο της αναλογίας που διέπει τα πάντα, και με βάση τον οποίο ο άνθρωπος οφείλει να αφυπνίσει τον χρυσό/θεία σπίθα εντός του.


          Όλες αυτές οι Οργανώσεις, τάσεις, ή Τάγματα της Αναζήτησης έδωσαν τη θέση τους στον σύγχρονο κόσμο, στα Τάγματα του επονομαζόμενου «Μεγάλου Έργου». Ο Δυτικός Εσωτερισμός εκφράσθηκε μέσα από τις οργανώσεις του Τεκτονισμού του Μαρτινισμού και του Ροδοσταυρισμού (αν και ο τελευταίος περιλαμβάνεται σε δύο πρώτα)
Ως ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ νοείται το έργο της προσωπικής μεταστοιχείωσης του Ανθρώπινου όντος σε Ον όπου κυριαρχεί το «είναι» αντί του «φαίνεσθαι». Έτσι ο Άνθρωπος καθίσταται ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.
Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει ο Άνθρωπος να αφυπνίσει τον Εσωτερικό του κόσμο. Η «επιστήμη» ή «σχολή» αυτή ονομάσθηκε ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ.
Έτσι στην σύγχρονη εποχή η αναζήτηση αυτή βρήκε την έκφρασή και εφαρμογή της, στα επονομαζόμενα «Εσωτερικά» Τάγματα.
Με αυτά τα ιδανικά εκπορεύθηκαν τον Μεσαίωνα γνώστες της «Βασιλικής»[*] αυτής τέχνης, οι οποίοι έκρυψαν την γνώση αυτή με οικοδομικούς όρους, χρησιμοποιώντας μύθους και σύμβολα που αφυπνίζουν αρχέτυπες αξίες που ενυπάρχουν ήδη μέσα στο ανθρώπινο Ον και ζητούν την αφύπνισή τους. Η Μυητική διαδικασία (εφόσον τηρεί ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ τους κανόνες εφαρμογής της) σε συνδυασμό με την αφύπνιση αυτή μέσω μύθων και συμβόλων, εξασφαλίζει τον επιθυμητό μετασχηματισμό του κάθε όντος ξεχωριστά, και με τον τρόπο αυτό τον μετασχηματισμό του περιβάλλοντός του και της κοινωνίας γενικότερα.
Έτσι ο άνθρωπος καθίσταται «ελεύθερος» από τα βάρη που τον κρατούν δέσμιο απατηλών επιλογών. Η Μύηση λειτουργεί στο αόρατο, και μέσω αυτού συνδέει τον μυούμενο με την αρχέγονη κατάσταση φωτός. Μεταφραστής αυτής της επικοινωνίας είναι το Τυπικό. (Ritual όχι Typical) Τυπικό ονομάζεται με την έννοια του Ρυθμού. (Στα ελληνικά οι λέξεις Ritual και Typical συμπίπτουν και μπερδεύουν).
[*] Βασιλική ονομάζεται διότι μέσω αυτής ο κάθε ένας καθίσταται Βασιλέας/Κυβερνήτης του εαυτού του. Δεν τον κυβερνούν κατώτερα ένστικτα. Τα κυβερνά εκείνος και τα ορίζει.
Η μύηση είναι μία σύγχρονη (σχετικά) αναγκαιότητα. Με την έννοια ότι ο πρωταρχικός άνθρωπος ήταν μυημένος αφ’εαυτού. Δεν είχε ανάγκη την μύηση. Σήμερα την έχει ανάγκη όλο και περισσότερο.
Όσο ο σύγχρονος άνθρωπος χάνει την επαφή του με τον αρχέγονο άνθρωπο (εκείνο το 100% πνευματικό όν) τόσο έχει ανάγκη την μύηση, και την αναζητά.
Εάν είχε μεγαλύτερο μέρος της πνευματικότητας που έχασε με την επονομαζόμενη «πτώση» θα είχε λιγότερη ανάγκη την μύηση.
Η μύηση ποιεί φιλανθρώπους. Είναι λάθος οι μυητικοί Οργανισμοί να γίνονται φιλανθρωπικά σωματεία παραμελώντας το Μυητικό τους έργο. Η φιλανθρωπία είναι απαραίτητο συστατικό του κάθε μυημένου, αλλά ένας μυητικός οργανισμός είναι επιφορτισμένος να φτιάχνει φιλάνθρωπους και ανθρώπους με Α κεφαλαίο, συστατικό του οποίου θα είναι ΚΑΙ η φιλανθρωπία. Επιπλέον η φιλανθρωπική διαδικασία από την στιγμή που γίνεται επώνυμα έχει χάσει όλο της το μεγαλείο. Ο έχων ανάγκη βοηθήθηκε, ο δίνων όμως έκανε βήματα πίσω στην μυητική του πορεία. Και αυτά τα βήματα θα κληθεί να τα ξανακάνει από την αρχή... Δεν πρέπει να φαίνεται καθόλου, δεν πρέπει να περιμένει καμία ανταμοιβή, διότι έτσι ακυρώνει την ανταμοιβή που θα του επιστρέψει το σύμπαν μέσω της παγκόσμιας μυητικής αλύσου.
Επιπλέον η όλη φιλανθρωπική διαδικασία έχει παρεξηγηθεί. Ο βοηθών πρέπει να αισθάνεται ότι απλά μετατοπίζει μέρος του πλούτου που ανήκει σε όλους. Όχι ότι ο ίδιος δίδει...
Ο μυημένος γνωρίζει ότι όλοι αποτελούμε κύτταρα του ίδιου οργανισμού. Όπως λοιπόν περιποιούμαστε το χέρι μας όταν πονάει, ή το μάτι μας όταν δεν βλέπει καλά, έτσι πρέπει να περιποιούμαστε κάθε άλλον (ανεξαρτήτως φυλής χρώματος κλπ κλπ) διότι αποτελούμε κύτταρα ενός και ενιαίου οργανισμού.
Εξού και η μύηση ονομάζεται «επιστροφή στην ενότητα».
Οποιαδήποτε πράξη, λόγος, ενέργεια, έστω και απλή σκέψη υπηρετεί την διαίρεση μεταξύ των ανθρώπων, είναι ΑΝΤΙΜΥΗΣΗ και δημιουργεί καρμικές υποχρεώσεις.
Οποιαδήποτε πράξη, λόγος, ενέργεια, έστω και απλή σκέψη υπηρετεί την ενότητα μεταξύ των ανθρώπων, είναι ΜΥΗΣΗ και εξοφλεί καρμικές υποχρεώσεις.
Με αυτές τις σκέψεις καταλαβαίνουμε ότι επιλογές της ζωής μας που νομίζαμε θετικές μπορεί να βγούν αρνητικές! Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση του Φωτός.
Ο πραγματικός μυημένος ουσιαστικά δεν είναι φιλ-άνθρωπος. Είναι Άνθρωπος, και βοηθά οποιονδήποτε διότι δεν τον θεωρεί απλά και μόνον φίλο του (Φιλ-ανθρωπία), αλλά μέρος του είναι του.
Η χειρότερη μορφή βοήθειας είναι η αυτή που βοηθά συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, αποκλείοντας άλλες. (δηλαδή όχι με κριτήρια ανάγκης) Είναι βήματα προς τα πίσω, τα οποία θα κληθεί να τα επαναδιαβεί πληρώνοντας το τίμημα πολύ ακριβά, διότι απλά χρησιμοποίησε συγκεκριμένη ενέργεια με λάθος τρόπο και για λάθος σκοπό!!! Χρησιμοποίησε δηλαδή ένα όπλο που του δόθηκε να πολεμήσει την αντιμύηση για να ικανοποιήσει τις εγωϊστικές επιλογές του. Αυτός θα κληθεί να επιστρέψει ενεργειακά στο σημείο 0, (μεγάλο το κόστος) και θα επανεκκινήσει την διαδρομή πληρώνοντας το καρμικό χρέος που έχει συσσωρεύσει!!! 
Γι’αυτόν τον λόγο οι Μυητικές Οργανώσεις ασχολούνται αρκετά με ηθικές διδασκαλίες. Οχι για να γίνουμε πιο ηθικοί. (κάποιοι πιστεύουν λάθος οτι γι’αυτό πάμε στις Στοές). Το να είμαστε ηθικοί είναι ούτως ή άλλως υποχρέωσή μας! Οι ηθικές διδασκαλίες περιλαμβάνονται διότι η μυητική ενέργεια εάν μας βρει με αγκυλώσεις τότε θα είναι πολύ χειρότερα απ’ ότι πριν την μύηση! Μυούμενοι μπαίνουμε κατά κάποιον τρόπο στην πρίζα. Με απλά λόγια ο βέβηλος έχει και κάποια δικαιώματα σε κάποια λάθη. Ο μυημένος ΟΧΙ ! Κρίνεται αυστηρότερα! ΟΦΕΙΛΕΙ να επαναπροσανατολίσει τις επιλογές του, και δεν έχει το δικαίωμα να επαναπαυθεί.

Η μύηση είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα. Θέλει κυκλώματα ανθεκτικά, καλώδια μονωμένα, σωστές συνδέσεις και μηχανήματα ελεγμένα. Εάν δεν τα βρει σκοτώνει!!!

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Πάσχα και Ερμητισμός

Η μεγαλύτερη ίσως εορτή της Χριστιανοσύνης, το Πάσχα, είναι συνδεδεμένη χρονικά με την Εαρινή Ισημερία, αλλά και την ανθρώπινη λύτρωση από το ανθρώπινο στο δρόμο προς το υπερανθρώπινο. Ο όρος Πάσχα αντιστοιχεί στην εβραϊκή λέξη Pesach που σημαίνει «Πέρασμα». Αυτό το «Πέρασμα» εορταζόταν στην Αρχαία Αίγυπτο κατά την Εαρινή Ισημερία. Εδώ, θα μπορούσαμε να δούμε και τις αντιστοιχίες με τα αρχαιοελληνικά Ανθεστήρια που ήσαν η ετήσια γιορτή της αναγέννησης της φύσης αλλά και γιορτή των νεκρών προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του χθόνιου Eρμή, καθώς και της θεάς της Άνοιξης των Βορείων λαών Ēostre ή Ostara (Easter), καθώς και της Ishtar – Αστάρτης – Αφροδίτης, με τις «επιτάφιες» τελετές, στα Ορφικά, στα Ελευσίνεια μυστήρια και στα εξ ανατολών Αδώνεια με τα ελεγειακά θρηνώδη άσματα. Τα άγια πάθη του Ιησού Χριστού που οδήγησαν στην Ανάστασή του και στο διαχρονικό μήνυμα της άνευ όρων Αγάπης, συνέβησαν κατά τον εορτασμό του εβραϊκού Pesach, γι’ αυτό όλη η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών συνώνυμα ονομάζεται και Πάσχα, με την έννοια της μετάβασης (περάσματος) από το θάνατο και την αμαρτία στην αιώνια Ζωή και Αγάπη. Αυτό το «Πέρασμα» αφορά το πέρασμά μας από την αμαρτία στη θέωση, στη λύτρωση στην απελευθέρωση από τα δεσμά της ύλης, τη νίκη επί του θανάτου (θανάτω θάνατον πατήσας). Αυτό το «Πέρασμα» σηματοδοτείται από το Πέρασμα του Ιησού από τον θάνατο προκειμένου ακριβώς να τον κατανικήσει και να τον ανυψώσει ως μέσο θέωσης. Ο Ερμητισμός, μέσα από μία εκ των σημερινών μορφών του, τον Τεκτονισμό διδάσκει ακριβώς αυτό τό το πέρασμα, στον βαθμό του Διδασκάλου. Εκεί ο Τέκτων καλείται να «περάσει» σε μία άλλη κατάσταση όπου ανασταίνεται προκειμένου να «ανέλθει στην Ανατολή». Ο μύθος του Χιράμ, διδάσκει τον αναζητητή ότι ο Χιράμ οφείλει να μην αφήσει την κακή του πλευρά [τρείς Εταίροι] να κυριαρχήσει. Νικάται [διότι η ανθρώπινη πλευρά του νίκησε] αλλά αναγεννάται στο πρόσωπο του νεομυούμενου Διδασκάλου, νικώντας το θάνατο. Ο μύθος του Οσίριδος, όπως μας δόθηκε από τον Πλούταρχο, διδάσκει ότι ο Όσιρις άφησε την αρνητική του πλευρά (Σεθ) να του ετοιμάσει το φέρετρό του. Δολοφονήθηκε κι’αυτός, (όπως κι’ο Χιράμ) αλλά η Ίσις, η Μεγάλη Μητέρα, θα του επαναφέρει τη Ρώμη που έχασε και θα φέρει στον κόσμο του Ώρο, που στο πρόσωπό του βλέπουμε τον Ιησού Χριστό. Η ρώμη που έχασε ο Όσιρις, είναι η πνευματική ρώμη που έχασε η ανθρωπότητα, και η οποία θα ξανακερδίσει στο τέλος «θανάτω θάνατον πατήσας». Και προκύπτει το ερώτημα: Πότε ο άνθρωπος κατάλαβε ότι έχασε την πνευματική κατάσταση που είχε κατά τη στιγμή της δημιουργίας. Πότε κατάλαβε ότι οφείλει να νικήσει κάποια αρνητική του πλευρά. Ανέκαθεν. Μεγάλοι Μύστες του μετέδωσαν ήδη αυτό το μήνυμα από την αρχαιότητα. Μέσω των Μυστηρίων, Ελληνικών, Χαλδαϊκών, Αιγυπτιακών, ο άνθρωπος αναζητά την κατάσταση εκείνη που θα επιτρέψει στον Αρχάγγελο να σηκώσει την Πύρινη Ρομφαία του και να επιτρέψει έτσι στον άνθρωπο να επιστρέψει στον Παράδεισο που ο Δημιουργός του είχε παραχωρήσει. Όμως ο Ιησούς Χριστός σφράγισε την αναζήτηση αυτή του ανθρώπου ανεξίτηλα, αφού ο Ιησούς «κατέβηκε» στο υλικό πεδίο και επανήλθε. Όπως μας λέγει η Margaret Bloodgood Peeke «Η Ασσιά, ή ο Υλικός Κόσμος, κατήλθε τόσο μακριά από τις ανώτερες δονήσεις των Θείων Κέντρων, ώστε υπόκειται σε μία διαρκή σύγκρουση μεταξύ Καλού και Κακού, Φωτός και Σκότους. Δεν υπάρχει ελπίδα ενοποιήσεως των δονήσεών της, εκτός κι αν βρεθεί ένας Διαμεσολαβητής που έχει και τις δύο φύσεις σε Ένα, απ' όπου και προήλθε η καλοθεμελιωμένη πίστη σε έναν Θεό-άνθρωπο ως το μόνο Λυτρωτή της φυλής». Φυσικά ο Διαμεσολαβητής δεν είναι άλλος από τον Ιησού Χριστό που «έχει και τις δύο φύσεις σε Ένα». Ο Χριστός έκανε ένα βήμα από το αόρατο προς το ορατό και κατέστη έκδηλος. Συνεχίζει η Peeke: «Όπως ο Χριστός είναι ο Κυβερνήτης του Κόσμου της Διαπλάσεως, και είναι κυβερνήτης ανεκδήλωτος, έτσι ο Ιησούς Χριστός, εκδηλωμένος μέσα στο ορατό, είναι ο Κυβερνήτης του Υλικού Κόσμου. Και τα δύο Βασίλεια στην πραγματικότητα είναι ένα. Τούτο είναι μαρτυρία της σχέσεως του ανθρώπου με το δημιουργό του, και μόνον δι' αυτής της ενώσεως με τον εκδηλωμένο Ιησού και τον αόρατο Χριστό μπορεί να ελπίσει ότι θα αποκατασταθεί στο Αρχέτυπο Ον». Όταν η Peeke αναφέρεται στον κόσμο της Διαπλάσεως μιλά για την Έβδομη, Όγδοη και Ένατη Σεφιρά του Καββαλιστικού δένδρου, του δένδρου της απόκρυφης παράδοσης των Εβραίων. Καββαλιστικά, βρίσκουμε εδώ το μεγαλείο της Σταύρωσης του Ιησού: Ο τέταρτος κόσμος της Καμπαλά ή Υλικός κόσμος στηρίζεται στις ίδιες στήλες (Νετζάχ & Χοντ) με εκείνον της Διαπλάσεως. «Ο Χριστός έκανε ένα βήμα από το αόρατο προς το ορατό και κατέστη έκδηλος». Η διαφορά του Χριστιανισμού με τους Εβραίους βρίσκεται ασφαλώς στο ότι οι τελευταίοι δεν πιστεύουν ότι έφτασε ακόμη αυτή η ώρα της έλευσης του Μεσσία. Ο Ερμητισμός, ως μεταφυσικό σύστημα μέσα από τη σοφία που κληροδότησε στην ανθρωπότητα, έδωσε κι’αυτός το δικό του στίγμα την προαιώνια αυτή αναζήτηση. Οι επτά αρχές του Ερμητικού Κυμβαλείου προείπαν κατά κάποιο τρόπο την Διδασκαλία του Χριστιανισμού. Τα πολύ παρεξηγημένα σήμερα Taro, αποτελούν το αρχαιότερο και τελειότερο σύστημα Ερμητικού αποσυμβολισμού που διαθέτει η ανθρωπότητα. Τα 22 χαρτιά της ονομαζόμενης Μεγάλης του Αρκάνας, αντιστοιχούν στα 22 γράμματα της Εβραϊκής αλφαβήτου, γράμματα με βαθύ συμβολισμό ακόμη και ιδεογραμματικά, όπως άλλωστε και τα Ελληνικά. Οι συμβολισμοί των Ταρώ δίδουν πάντοτε την έννοια της θυσίας, ως απαραίτητης διαδικασίας για την «εσωτερική» μας ανάσταση. Η αλχημεία, επίσης, με την παραδοχή της ότι κάθε ουσία είναι μία σύνθεση πυρός, γης, αέρος και ύδατος, προέτρεπε τον αναζητητή, να αλλάξει την ίδια του την ύπαρξη προς το καλύτερο, αφού αλλάζοντας την σύσταση αλλάζεις και το αποτέλεσμα. Το ονομαζόμενο Μεγάλο Έργο είναι το αντικείμενο των εσωτερικών αναζητήσεων σήμερα σε πολλούς Οργανισμούς που ακολουθούν τον Ερμητισμό, όπως ο Παραδοσιακός Τεκτονισμός, ο Μαρτινισμός κ.α. Ας δούμε για παράδειγμα το Μυστήριο της θυσίας της Μεγάλης Πέμπτης. Γιατί ονομάζεται Μυστικός Δείπνος; Εμεινε κρυφός; Όχι. Μέχρι και πίνακας έγινε. Ο Μυστικός δείπνος είναι η Μυστική μετατροπή της ύλης σε πνεύμα. Η υλική τροφή (Οίνος και Άρτος) μετατρέπεται σε πνευματική. Στον Τεκτονισμό είναι η κάθοδος του τριγωνικού επικαλύμματος του περιζώματος του μαθητή πάνω στο τετραγωνικό του μέρος. Η άνοδος του διαβήτη πάνω από τον γνώμονα. Η αλχημική μεταστοιχείωση solve e coagula. Και είναι ΜΥΣΤΙΚΟΣ γιατί συμβαίνει προσωπικά και μυστικά στον καθένα/καθεμιά μας και δεν μεταβιβάζεται. Όπως η Μύηση. Τότε θα επιτύχουμε το αλχημικό solve e coagula δηλαδή τη διάλυση και επανασύνθεση της ίδιας μας της ύπαρξης προς το καλύτερο [σταύρωση και ανάσταση] Μεγάλη Παρασκευή. Η Θυσία. Ο Θε-Άνθρωπος δίδαξε τον κατ’εικόνα και ομοίωσή Του ότι οφείλει κάθε μέρα να θυσιάζει τον παλιό του εαυτό εις όφελος ενός νέου αναγεννημένου Ανθρώπου. Οπως ο Τέκτονας/ίδα θυσιάζεται στην Αίθουσα Στοχασμών ή Διασκεπτήριο πριν τη μύηση. Όπως και κάθε βαθμός εξάλλου σε όλες τις Μυητικές Σχολές σηματοδοτεί και μία θυσία. Η θυσία εκκινεί με την αναγνώριση της απιστίας που ο άνθρωπος κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, αφήνοντας να τον διακατέχουν αρνητικές δυνάμεις που παίρνουν επάνω του το πλεονέκτημα, συνεχίζει δε, με την μάχη ενάντια στις δυνάμεις αυτές που έχουν λάβει τη μορφή παθών και ελαττωμάτων. Το κεντρικό σημείο βασίζεται στην νίκη επί των τεσσάρων στοιχείων και ισοδυναμεί με την αποτέφρωση, την διάλυση τον διαχωρισμό και το μετασχηματισμό όπως στην αλχημική παράδοση. Ολοκληρώνεται δε με την Ανάσταση που αποτελείται από την ανάληψη εκ μέρους του μυούμενου των χαρακτηριστικών της θείας μεγαλοπρέπειας. Τότε ολοκληρώνεται η Βασιλική Τέχνη, αφού ο άνθρωπος πλέον έχει γίνει Βασιλέας-Κύριος του εαυτού του, αφού πλέον κυβερνάται από το Ανώτερο «είναι» του. Κυριακή του Πάσχα: Χριστός Ανέστη! Ο Εταίρος εξέρχεται της σαρκοφάγου αναστημένος Διδάσκαλος. Η Ίσις ανασταίνει την χαμένη πνευματική ρώμη του Οσίριδος (ανθρωπότητας), μέσω του 14ου τεμαχίου και γεννάται ο Ώρος! Η Ανθρωπότητα επαναγεννάται. Την «πτώση» ακολουθεί η Επάνοδος, η Ανύψωση! Η Ουράνια Ιερουσαλήμ που ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει στην Αποκάλυψή του, κατερχόμενη στην Γη, είναι το αποτέλεσμα του Νόμου της Επανόδου, το Τέρμα της Εξελίξεως... δηλαδή ο σκοπός της Μύησης! Αληθώς Ανέστη!!! Οι 4 μορφές της Αποκάλυψης (ΧΧΙη κάρτα Taro) πανηγυρίζουν την Ανάσταση, την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση! Ο Μυημένος αλλάζει την συνειδητότητά του! Για να μετατρέψει τον στόχο των σκέψεών του. Για να μετασχηματίσει την αντίληψή του. Ηταν μεγάλη τιμή του που από απλός άνθρωπος των ΠΑΡΟΡΜΗΣΕΩΝ έγινε ΑΝΘΡΩΠΟΣ Της ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ. Ως Μυημένος πλέον έχει το «βαρύ προνόμιο» να αλλάζει την ζωή του εκ των άνω! Η πορεία του αυτή σηματοδότησε, αμετάκλητα, στο διηνεκές, την απόφασή του να αλλάξει.... Πισωγύρισμα δεν υφίσταται διότι η Θεία Δημιουργία δεν οπισθοδρομεί ποτέ... Και μη οπισθοδρομώντας, δεν επιτρέπει ούτε στα κύτταρά της να το πράξουν! Το κύτταρο που οπισθοδρομεί, αλλάζει την ζωή του εκ των κάτω και... οπισθοδρομεί εντός του! Η Ανάσταση του Χριστού, μας θυμίζει ότι οφείλουμε να Αναστηθούμε εν ζωή, πρώτοι εμείς για να παρασύρουμε και τους γύρω μας. Είναι προνόμιο με μεγάλο ειδικό βάρος, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι. Ας δούμε την ΧΧΙη κάρτα Taro «Ο Κόσμος». Σηματοδοτεί ακριβώς την ολοκλήρωση ενός κύκλου και το ξεκίνημα ενός άλλου. Αυτό που η Ανάσταση μας διδάσκει. Οι 4 μορφές στα άκρα της κάρτας, Ταύρος, Λιοντάρι, Αετός, Αγγελος, είναι οι 4 μορφές της Αποκάλυψης. Η Σφίγγα με κεφάλι Ανθρώπου, νύχια Λέοντος, πόδια Ταύρου και φτερά Αετού. Η Σφίγγα ίσταται στο πάνω μέρος της Χης κάρτας Taro «Ο Τροχός της Τύχης» (γράμμα י) επιβλέποντας την περιστροφή του. Τώρα μετά την ΧΧη κάρτα Taro «Η Κρίση» (γράμμα ר) που συμβολίζει την Ανάσταση, την διαρκή νίκη της ζωής στον θάνατο, της πνευματικής όμως ζωής στον υλικό θάνατο, περνάμε στην ΧΧΙη κάρτα Taro «Ο Κόσμος» (γράμμα ת) που σηματοδοτεί την ολοκλήρωση. Εδώ οι 4 μορφές της Αποκάλυψης πανηγυρίζουν την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση! Αντίστοιχο γράμμα Εβραϊκού Αλφαβήτου της κάρτας «Ο Κόσμος»: το ת (Τάου). Γράμμα διπλό: (πεθαίνω και ανασταίνομαι). Αριθμητική του αξία: 400. 4+0+0=4. Τέσσερα στοιχεία, 4 εποχές, 4 μορφές στην Σφίγγα, 4 Ευαγγελιστές, 4 τροπές του έτους (2 Ηλιοστάσια + 2 Ισημερίες), 4 άκρες του σταυρού. Το ίδιο το ψηφίο “4” είναι ο σταυρός της σταύρωσης με ενωμένη την Ανατολή και τον Αστρικό Βορρά από όπου προέρχεται το ΦΩΣ! Αντίστοιχος πλανήτης ο Ηλιος! Μέταλλο ο Χρυσός! Χαρακτηριστικό: ΛΥΤΡΩΣΗ. Λύτρωση που είναι η προσωπική μας Ανάσταση! Εχω Aνθρώπινο κεφάλι για να γνωρίσω. Νύχια Λέοντος για να τολμήσω. Πόδια Ταύρου για να θελήσω. Φτερά Αετού για να σιγήσω. Εχω την ΓΝΩΣΗ και έτσι ΤΟΛΜΩ. Με την ΘΕΛΗΣΗ μου προχωρώ και επανέρχομαι για να συνεχίσω ΣΙΩΠΗΛΑ το έργο μου.....!
Βρίσκεται δημοσιευμένο και στο διαδικτυακό «ΑΒΑΤΟΝ» Απριλίου 2016 στον πιο κάτω σύνδεσμο: http://www.archetypo.com.gr/index.php/component/content/article/35-2013-11-16-16-45-15/1112-2013-11-16-16-30-46

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Ηλιοστάσια και Ισημερίες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Αστρολογική εμμονή ή πνευματική προτροπή; Ευκαιρία στείρας τελετουργίας ή εσώτερη αναζήτηση;
Σε κάθε σχεδόν πνευματικό οργανισμό, οι 4 «τροπές» του έτους έχουν περίοπτη θέση. Σε άλλους οργανισμούς έχουν απλά μία συμβολική θέση την οποία απλά τηρούν τα μέλη από συνήθεια, σε άλλους όμως, πιο λίγους, τα δύο Ηλιοστάσια και οι δύο Ισημερίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ενδιαφέροντός τους και είναι ευκαιρίες για συγκεκριμένο διαλογισμό, για προτροπή εσωτερικής μεταμόρφωσης, για ενδοσκόπηση και ευκαιρία για μία ακόμη πνευματική ώθηση.

Παρόλον ότι οι 4 αυτοί χρονικοί σταθμοί είναι άμεσα συνδεδεμένοι με θρησκευτικά γεγονότα (γέννηση του Ιησού και όχι μόνον κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, Σταύρωσή Του και Ανάστασή Του κοντά στην Εαρινή Ισημερία και πολλά άλλα) οι περισσότερες θρησκείες είναι επίσημα αμέτοχες. Έχουν αφήσει να εννοηθεί με ανεπίσημες ή ημιεπίσημες δηλώσεις τους ότι πρόκειται απλά για παγανιστικές εορτές, υποννοώντας ότι πρόκειται για κάτι που δεν αφορά άμεσα την πνευματική πορεία του ανθρώπου.
Λίγοι, ίσως γνωρίζουν οτι γύρω από την ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, εκτός από τη γέννηση του Ιησού, σχεδόν όλοι οι λαοί γιορτάζουν την γέννηση κάποιου θεϊκού προσώπου, ενός Ηλιακού Θεού. Στην Αίγυπτο εορταζόταν η γέννηση του Ώρου και πιστευόταν ότι και ο πατέρας του Όσιρις, γεννήθηκε περίπου την ίδια περίοδο. Στο προκολομβιανό Μεξικό ο Θεός QUETZALCOATH, και ο Ατζέκος HUITZILOPOCHTLI. Στην Αρχαία Ελλάδα ο Θεός Βάκχος. Ο Θεός FREYR επίσης, στους λαούς του Βορρά. Ο ZARATUSTRA στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Βούδας στην Ανατολή, ο Κρίσνα στην Ινδία, ο Scing shin στην Κίνα. Ο Μίθρας στην Περσία, ο TAMMUZ στην Βαβυλωνία, μοναδικός υιός της Θεάς IΗSTAR, που απεικονιζόταν με το θείο βρέφος στα χέρια και δώδεκα αστέρες γύρω γύρω. Αυτός ο Θεός ή Θείος Ανθρωπος, που θα γεννηθεί κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, θα πεθάνει και θα αναστηθεί κατά την Εαρινή Ισημερία, σημείο του προσανατολισμού της Μεγάλης Πυραμίδας, κατά την στιγμή της κατασκευής της. Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι ακριβώς προσανατολισμένη προς την Εαρινή Ισημερία, ακριβώς διότι αυτή συμβολίζει την έναρξη, την εκκίνηση, την γέννηση, συνδεόμενη αστρολογικά με το σημείο του Κριού, το οποίο ακριβώς συμβολίζει την εκκίνηση, την εκφσενδόνιση, το ορμέμφυτο.
Τί ακριβώς, όμως, συμβαίνει αστρολογικά στις τέσσερις αυτές ημερομηνίες. Κατά το χειμερινό Ηλιοστάσιο έχουμε την μικρότερη ημέρα του χρόνου. Ακριβώς μετά από αυτό το φως ξεκινά την ανοδική του πορεία (γέννηση ενός Θεού) το οποίο φως θα φτάσει στο ανώτερό του σημείο με την μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο, απ’όπου θα αρχίσει την νέα καθοδό του για να φτάσει και πάλι στην μικρότερη ημέρα κατά το επόμενο Χειμερινό. Η πορεία αυτή του φωτός θα συναντήσει άλλους δύο ενδιάμεσους σταθμούς, κατά την Εαρινή και κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία. Σε αυτούς τους ενδιάμεσους σταθμούς η ημέρα και η νύχτα έχουν ίση διάρκεια (ιση-μερία). Ανάμεσα σε αυτήν την ισορροπία/ισημερία είναι που ο Άνθρωπος πρέπει να βρεί την δική του ισορροπία και να να βρεί τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στο Φως. Αυτή η πορεία του φωτός αντιπροσωπεύει την κοσμική επαναγέννηση κατά την οποία ο Ήλιος και το φώς έχουν συγγενή συμπεριφορά με τον θάνατο και επαναγέννηση του ανθρώπου. Ξεκινάει έτσι, η πνευματική επαναγέννηση του ανθρώπου, ο οποίος καλείται να ξεπεράσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, κατά την νύχτα του χειμερινού ηλιοστασίου, όταν θα είναι δυνατόν να εισέλθει στην deva-yana, ή δρόμο των Θεών, κατά την Ινδική παράδοση, κατά την οποία ο άνθρωπος, ανερχόμενος τον δρόμο των Θεών, αναστηλώνει μέσα του τον αρχέτυπο Αδάμ.
Στα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες, βλέπει κανείς την αρμονία του Σύμπαντος αποτυπωμένη. Μία κυκλική πορεία φωτός που σηματοδοτεί την ζωή στην Γη, και την οποία οι αρχαίοι μυημένοι εγνώριζαν και μας την μετέδωσαν.
Οταν ο Εύμολπος ή κατ’άλλους ο Υιός του Ορφέα Μουσαίος, ίδρυε τα Ελευσίνια Μυστήρια, τα οποία τελείωναν κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία, κλείδωνε στο διηνεκές την πορεία της τότε Ανθρωπότητας προς την Μύηση. Κάποια στιγμή η Μύηση βρήκε τον δρόμο της μέσα σε Θρησκείες ή Μυητικούς Οργανισμούς.
Οι 4 τροπές του έτους, στις οποίες οι πνευματικοί ή μυητικοί οργανισμοί αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία, τα δύο Ηλιοστάσια και οι δύο Ισημερίες είναι σταθμοί της πορείας που κάνει το φως, πεθαίνοντας και αναγεννώμενο κάθε χρόνο. Ιδιαίτερα τα δύο Ηλιοστάσια, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αποτελούν τις δύο κοσμικές πύλες από τις οποίες οι ψυχές των ανθρώπων εξέρχονται και εισέρχονται στην ζωή.  Γιαυτό και κάθε μύηση, οποιασδήποτε παράδοσης περιλαμβάνει έναν συμβολικό θάνατο και μία συμβολική επαναγέννηση. Κάτι παρόμοιο βρίσκουμε στο μύθο του Σπηλαίου του Πλάτωνα αλλά και τον μύθο του Ηρός του ίδιου Φιλοσόφου.
Σε πάρα πολλούς μυητικούς οργανισμούς ακολουθείται μία παραδοσιακή τελετή όπου ο μυούμενος συμβολικά «πεθαίνει» για να αναγεννηθεί μετά ως νέος άνθρωπος, ως άνθρωπος απαλλαγμένος από τα ελαττώματά του, αφήνοντας πίσω τον παλιό του εαυτό. Ό,τι κάνει το φως του Ήλιου κάθε χρόνο κατά τις τέσσερις τροπές του. Μειώνεται και ξαναρχίζει την πορεία του. Ό,τι κάνει η ίδια η φύση που παράγει καρπούς οι οποίοι πέφτοντας στο έδαφος, δημιουργούν ένα νέο φυτό στο θέση του παλιού. Ό,τι κάνουν τα φύλλα ενός δένδρου που πέφτουν για να γίνουν τροφή στο έδαφος που θα κυοφορήσει ένα νέο δένδρο. Ό,τι κάνει το ζώο που πεθαίνει γινόμενο λίπασμα για το έδαφος που θα θρέψει τις επόμενες γενιές ζώων. Ό,τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος κάθε μέρα εγκαταλείποντας τον παλιό κακό του εαυτό για να δώσει θέση σε έναν Νέο Άνθρωπο, απαλλαγμένο από βάρη ελαττωμάτων.
Σε πολλές επίσης θρησκείες, ο τελευταίος βαθμός της ιερωσύνης συνοδεύεται από έναν συμβολικό θάνατο, όπου ο χειροτονούμενος ξαπλώνει στο έδαφος ή ίσταται γονατιστός συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο τον θάνατο της προηγούμενης κατάστασής του, αφού η νέα του ιδιότητα απαιτεί νέα προσωπικότητα, πιο δυνατή, πιο αποφασισμένη, πιο μαχητική αλλά και πιο αγνή.
Στην Εβραϊκή γραφή με τους άπειρους συμβολισμούς της, ένα από τα γράμματα «μητέρες» το Mem (מ) συμβολίζει ακριβώς τον θάνατο, που θα ακολουθηθεί από μία επαναγέννηση.
Ο πορεία του φωτός κατά τις τέσσερις τροπές, που ξεκινά κάθε χειμερινό ηλιοστάσιο μία νέα πορεία ανόδου και κάθε θερινό νέα πορεία καθόδου περνά από αντίστοιχες ισημερίες όπου η ημέρα και η νύχτα έχουν ίση διάρκεια αφού ο άνθρωπος στην  πορεία προς την αναγέννησή του, θα περάσει από αυτή την ισορροπία όπου οφείλει να αποφασίσει προς τα πού θα κινηθεί. Θα προσπαθήσει να κρατήσει τα παλιά του φύλλα στο δένδρο της ζωής του ή θα τα αφήσει να πέσουν για να γεννηθούν εντός του νέα; Θα κρατήσει κάθε παλιά του συμπεριφορά καλά φυλαγμένη και προστατευμένη, αμυνόμενος σθεναρά σε κάθε αλλαγή, ή θα αποφασίσει να θυσιάσει το παλιό, το σάπιο και ό,τι έπαιξε τον ρόλο του για να ανα-γεννηθεί μέσα στον ίδιο του τον εαυτό;
Τα Ελευσίνια Μυστήρια τελείωναν κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία, ακριβώς γιαυτόν τον λόγο. Ο Μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, είχε πλέον επιτύχει να εξισορροπήσει το φως και το σκότος μέσα του. Είχε επιτύχει να προσπεράσει προτερήματα και ελαττώματα και να βρεί την μέση οδό που τον οδηγεί στην φώτιση, διότι τα ελαττώματά μας δεν μπορούμε, δεν έχουμε σκοπό και ούτε πρόκειται ποτέ να τα εξαφανίσουμε. Οφείλουμε να τα μετασχηματίσουμε σε αντίστοιχες αρετές. Οφείλουμε να κρατήσουμε και αυτά μέσα μας, για να γνωρίζουμε από τί οφείλουμε να απέχουμε, και να πράτουμε ό,τι είναι δυνατόν για να αναδύεται το αντίστοιχο προτέρημα.
Έτσι, λοιπόν ο Μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, που έγιναν παγκόσμιος οδηγός Μύησης και Φώτισης, έβγαινε απελευθερωμένος από όλα τα δεσμά που ο ίδιος του ο εαυτός είχε επιβάλλει. Περιφερόταν στεφανωμένος νικητής μεταξύ των άλλων μυημένων, διότι είχε νικήσει τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον ίδιο του τον εαυτό...
Η ύπαρξη των 4 χρονικών αυτών σταθμών υπάρχει για να μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο, κάθε μέρα και κάθε στιγμή ότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμάς πρέπει να βάλουμε στο στόχαστρο των αλλαγών μας, το δικό μας φως πρέπει να θυσιάσουμε για να γεννηθεί, μέσα μας και από εμάς, ένα άλλο πιο φωτεινό και πιο αγνό, το οποίο κι’αυτό με τη σειρά του μια μέρα θα δώσει χώρο σε κάτι ακόμη ωραιότερο και φωτεινότερο.
Τότε ο Άνθρωπος θα έχει δικαίωμα να ελπίζει σε κάτι καλύτερο...
Δημοσιεύθηκε στο Newsletter του περιοδικού "ΑΒΑΤΟΝ" τον Σεπτέμβριο του 2015.
http://www.archetypo.com.gr/index.php/2015-02-03-11-33-55/2015-11-04-10-38-42 

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Επίλογος της Μυητικής διαδικασίας της ένωσης των δύο φύλων
(Τα δύο φύλα, η μύηση και ο έρωτας, Επίλογος) 
Η εικόνα που παρατίθεται αποτυπώνει με τον πλέον κατατοπιστικό τρόπο την λειτουργία του ΙΕΡΟΥ ΔΕΣΜΟΥ μεταξύ των δύο φύλων, όταν… και εάν αυτός καταστεί ιερός. 
Για να καταστεί ιερός πρέπει και τα δύο μέρη να είναι συνειδητά στον σκοπό αυτό. Η ταυτότητα Σκέψης-Λόγου-Πράξης παίρνει εδώ μία από τις πιο σημαντικές της εκφάνσεις (άλλος ένας αποσυμβολισμός του Τριαδικού). Η ταυτότητα αυτή, αποτελεί την απαιτούμενη προϋπόθεση για την επίτευξη του Μεγάλου έργου, σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις στιγμές της ζωής ενός μυημένου, και βεβαίως στον έρωτα, εάν υπάρχει η επιδίωξη αυτός να καταστεί ιερός.
Η εικόνα δείχνει ουσιαστικά άλλη μία έκφανση του «ως εν τοις άνω (7ο τσάκρα) και εν τοις κάτω (1ο τσάκρα). Όταν η ένωση στο 1ο καθοδηγηθεί από το 7ο τότε έχουμε «παραγωγή» ευλογίας (germ) με τα ανάλογα αποτελέσματα, σε αντίθεση με την ανεξάρτητη λειτουργία του τσάκρα 1ο οπότε έχουμε «παραγωγή» τοξικού αποτελέσματος…

Με άλλα λόγια, ο Ερωτας (πράξη) απαιτεί προϋπάρχον συναίσθημα (σκέψη) το οποίο πρέπει κατά την ιερή στιγμή να εκφρασθεί (λόγος).

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Τα δύο φύλα, η μύηση και ο έρωτας
Μέρος β

Αν παρομοιάσουμε τις σχέσεις των δύο φύλων με ένα ιππήλατο κάρο, το άλογο αναπαριστά την Αγάπη ενώ το κάρο την σωματική σχέση μεταξύ του ζευγαριού. Ή με άλλα λόγια το άλογο είναι η ψυχή, και το κάρο οι αισθήσεις.
Από την στιγμή της πτώσης και μετά τα δύο φύλα οφείλουν να επαναπροσανατολίζουν το ποιός θα κινήσει το ιππήλατο. Αν η αγάπη είναι εκείνη που θα προκαλέσει την σεξουαλική επιθυμία τότε έχουμε την ερωτική μέθη, την θεϊκότητα. Τότε το σεξ γίνεται το μέσο με το οποίο και οι δύο θα μετατρέψουν κάτι από ανθρώπινο σε θεϊκό. Ή μάλλον για να το ορίσουμε πιο σωστά, θα επιτρέψουν στην θεϊκότητα να αναδυθεί και πάλι, παραμερίζοντας τις όποιες «πτωτικές» συνέπειες που το είχαν καταστήσει κάτι το απλά ανθρώπινο. Τότε πραγματικά εκείνο που είναι αθάνατο μέσα του αντικρύζει εκείνο που είναι αθάνατο μέσα της, και οι Θεοί κατεβαίνουν για να σμίξουν μαζί τους. Το ζωώδες θα υψωθεί σε υπέρτατη μυητική λειτουργία, όπως κάποτε ήταν.
Συμβαίνει όμως πολλές φορές το ακριβώς αντίθετο. Κάθε μέρα δίπλα μας.
Γιατί κάτι το τόσο θεϊκό έγινε απλά ζωώδες? Για ποιό λόγο οι αισθήσεις έφεραν την Αγάπη, αντί η Αγάπη να ενεργοποιήσει εκείνη την υπέρτατη διαδικασία κατά την οποία το θείο κατέρχεται και ολοκληρώνει τον άνθρωπο, όταν το ανθρώπινο ανέλθει και ενεργοποιήσει το θείο?
Για ποιό λόγο ο «κατ’εικόνα και ομοίωση» άνθρωπος άφησε τα ηνία του κάρου του και το κάρο κινείται μόνο του, παρασύροντας αναγκαστικά και κάποιο άλογο που έτυχε να βρίσκεται δεμένο σ’αυτό..?
Από την πτώση του όντος, ο «κατ’εικόνα και ομοίωση» κατέστη ανελεύθερος. Η ανελευθερία του, ορίζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τις επιλογές του. Σε κάποιο Τυπικό μας είναι γραμμένο ότι κάποιος για να αυτοκαταστραφεί χρειάστηκε «και την βοήθεια των παρόντων». Ποιός κυβερνά τις καθημερινές μας επιλογές? Ποιός ορίζει τί θα κάνουμε?
Μήπως τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ότι νομίζουμε και υποψιαζόμαστε? Μήπως όχι απλά δεν κυβερνάμε μόνοι μας τις επιλογές μας, αλλά δεν τις κυβερνάμε καθόλου? Μήπως παραδώσαμε τα κλειδιά της ύπαρξής μας στους άλλους?
Αναρωτηθήκαμε ποτέ πριν από κάθε μας πράξη μήπως δικαιωνόμαστε μόνον και αποκλειστικά στα μάτια των άλλων. Και τα δικά μας πότε θα δικαιωθούν? Μήπως νομίζουμε ότι δικαιωνόμαστε μόνοι μας, ενώ στην ουσία εισπράττουμε την δικαίωση που μας στέλνουν οι άλλοι?
Επειδή, υποψιαζόμαστε ότι όλα αυτά όντως συμβαίνουν, θα πρέπει να σκεφτούμε και ποιά είναι η επίπτωση όλων αυτών στην μυητική διαδικασία η οποία περιμένει να εκδηλωθεί μέσα μας, όταν όμως εμείς αποφασίσουμε ότι δεν θα ασχολούμαστε με την δικαίωση μέσω άλλων. Όταν θα φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε να αποδείξουμε σε κανέναν τίποτα...
Ας σκεφθούμε για παράδειγμα ότι ανέκαθεν ο χορός ήταν πλην της καλλιτεχνικής δημιουργίας αυτής καθεαυτής, και μία τεχνική ερωτικής έκστασης. Ο Τζελαλαντίν Ρουμί έγραψε ότι «εκείνος που γνωρίζει την αξία του χορού, ζεί μέσα στον Θεό γιατί γνωρίζει πώς λικνίζεται η αγάπη». Ο Goethe είχε γράψει σε ένα έργο του ότι όταν πρωτοεμφανίσθηκε το βάλς, προκάλεσε αίσθηση διότι ήταν ολοφάνερο ότι ο καβαλιέρος κατακτά την γυναίκα η οποία είναι αδιανόητο ότι θα χορέψει με άλλον άνδρα. Για ποιό όμως λόγο ο χορός προκαλεί ερωτική έκσταση? Μήπως πρόκειται για λειτουργία που προέρχεται κατά βάθος μέσα από την εσωτερική εκτόνωση αισθημάτων, και όχι απλά επανάληψη κινήσεων τεχνικού χαρακτήρα? Έχουμε επομένως απουσία πράξης που γίνεται για επιβεβαίωση από τους άλλους. Παρόμοια λειτουργία έχει το τραγούδι, η ποίηση και σχεδόν όλες οι καλλιτεχνικές λειτουργίες. Στην καλλιτεχνική έκφραση έχουμε το άλογο να σέρνει το κάρο (που εδώ το άλογο είναι έμπνευση και το κάρο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα). Έχουμε επομένως μία λειτουργία που παρομοιάζεται με την μύηση, διότι η μύηση δεν επιζητά την επιβεβαίωση κανενός άλλου πλην του εσωτερικού κόσμου του μυούμενου. Συγγραφείς έχουν παρατηρήσει ότι κατά την διάρκεια της ερωτικής λειτουργίας υπάρχει μία αυστηρή σοβαρότητα. Τίποτα δεν γίνεται για άλλον λόγο. Αποτελεί λειτουργία που πηγάζει εκ των έσω και μόνον. Στις Ουπνισάδες είναι γραμμένο ότι «περιστέλλεται η συνείδηση τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού κόσμου». Πρόκειται για εμπειρία που αγγίζει το υπερβατικό εγώ ή άτμαν. Σε ένα μυθιστόρημα αναφέρεται ότi ο ήρωας έλεγε «από τώρα και στο εξής ο ήλιος, το φεγγάρι και τ’αστέρια μπορούν να ακολουθήσουν τον δρόμο τους εν ειρήνη, διατί δεν γνωρίζω αν είναι μέρα ή νύχτα και ολόκληρο το σύμπαν έχει εξαφανιστεί από τα μάτια μου...»
Έτσι, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι, όταν το άλογο σύρει το κάρο, δηλαδή όταν η αγάπη κινήσει τις αισθήσεις, ή όταν η ψυχική λειτουργία προκαλέσει τον σωματικό μαγνητισμό, και όχι το αντίστροφο, τότε η όλη λειτουργία βασίζεται στον μαγνητισμό που γεννιέται από το πολικά διαφοροποιημένο τους είναι, και δεν πρόκειται για έναν εγωϊστικό στόχο ικανοποίησης.
Η γυναίκα ζεί περισσότερα χρόνια από τον άνδρα, ακριβώς διότι δεν ξοδεύει την σωματική της ικανοποίηση χωρίς αισθήματα, κάτι που δεν ισχύει τόσο για τον άνδρα. Η σωματική ικανοποίηση όταν δεν έχει προκληθεί από ψυχική και πνευματική επαφή, εξασθενεί την ενέργεια του 2ου τσάκρα, με αποτέλεσμα την μείωση του προσδόκιμου ζωής. Το 2ο τσάκρα έχει λιγότερη ενέργεια στον άνδρα από την γυναίκα. Εάν αυτή η μειωμένη ενέργεια ξοδευθεί με σεξουαλική λειτουργία χωρίς αισθήματα έχει αποτέλεσμα την μείωση της βιωσιμότητας. Ο άνδρας όμως ο οποίος, αντίθετα από τους άλλους, λειτουργεί ως γυναίκα σε τέτοιες περιπτώσεις, κάτι που ισχύει για μυημένους και μόνον, ζεί περισσότερο. Και αυτό ισχύει για μυημένους που έχουν κάνει την μύηση πράξη ζωής. Αυτό ισχύει και για την γυναίκα, αλλά σε εκείνην το 2ο τσάκρα έχει περισσότερη ενέργεια από το σύμπαν, ακριβώς για την διαιώνιση του είδους. Η μύηση, αυτή καθεαυτή κατευθύνει τις επιλογές σε αυτό το θέμα είτε το θέλουμε είτε όχι. Ο άνδρας που ερωτεύεται πρώτα πνευματικά και μετά σωματικά έχει περισσότερες πιθανότητες μακροζωϊας, και αγγίζει το θηλυκό προσδόκιμο ζωής. Φυσικά με το ανάλογο τίμημα, από την μη συμμόρφωση στα εξωτερικά πρότυπα. Φυσικά, τον πραγματικά μυημένο αυτό τον αφήνει αδιάφορο. Η μύηση δεν επιζητά κανενός είδους επιβεβαίωση σε εξωτερικά επίπεδα.
Αν αυτό που περιγράφουμε πιο πάνω δεν λειτουργήσει, δηλαδή εάν το άλογο δεν σύρει το κάρο, εάν η ψυχή δεν καθοδηγήσει τις αισθήσεις, αλλά το αντίστροφο, τότε έχουμε απλή εγωϊστική ικανοποίηση, χωρίς κανείς να ασχοληθεί με τον άλλον. Ένα απλό ενδιαφέρον που παρατηρούμε, είναι κι αυτό εγωϊστικό, από την άποψη της ανταποδοτικής απόλαυσης. Η θυσία είναι αυτή που διέπει κάθε εσωτερική λειτουργία, και ο έρως είναι ύψιστη εσωτερική και πνευματική λειτουργία.
Αν θεωρήσουμε την ανθρώπινη φύση διαιρεμένη σε 3 μέρη, Θεός, άνθρωπος, ζωώδης φύση, τότε σύμφωνα με την Σ. Αντζακα, εάν η ψυχή δεν καθοδηγήσει τις αισθήσεις, θα έχουμε παρεμπόδιση της αναζήτησης της ζωώδους φύσης μας να εκφρασθεί ως Θεός, να ανέβει επίπεδο.
Και αντιγράφοντάς την θα λέγαμε: «ο άνδρας που εκτονώνεται πορνικά είτε σε πόρνη είτε στην αγαπημένη του, πεθαίνει στις εσωτερικές περιοχές του».
Ο Giordano Bruno έλεγε ότι «τα κατώτερα ύδατα αντιτίθενται στα Ανώτερα». Τα κατώτερα είναι αυτά που τυφλώνουν τον άνθρωπο, ενώ τα ανώτερα τον φωτίζουν. Η κλασσική μυθολογία μιλά για την πλημμυρίδα και την αμπώτιδα που η μεν πρώτη γεννά τους ανθρώπους, η δε δεύτερη τους Θεούς. Είναι η καθοδική και ανοδική πορεία των υδάτων. Το γνωστό μας "Μεγάλο Εργο", η ύψιστη λειτουργία που επιδιώκουμε να πραγματοποιήσουμε κάθε μέρα, και κάθε ώρα από την μύησή μας, είναι το έργο που πραγματοποιείται εντός μας αφού όμως αυτοκαθαρθούμε, και καταστούμε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τη μύηση και τις επιπτώσεις της. Κάτι παρόμοιο γίνεται στον Ερωτα, όπου το κάθε φύλο, καλείται να τον αντιμετωπίσει ως κάτι θεϊκό και όπου στο τέλος, το θεϊκό μέσα του, θα συναντήσει το θεϊκό μέσα της. Τότε έχουμε πράγματι "Μεγάλο Εργο".
Ο Σκώτος Εριγένης αναφέρει ότι ο Ιησούς γεννήθηκε ως άνδρας αλλά αναστήθηκε ως Ανδρόγυνος, επιστρέφοντας στην αρχική πηγή κατέχοντας και την αρσενική και την θηλυκή φύση.
Και όπως έχουμε την ηρωϊκή αρρενωπότητα και την διονυσιακή, καθώς και την φαλλική, την ασκητική και την απολλώνεια, έτσι έχουμε αντίστοιχα την δημητριακή και την αφροδισιακή θηλυκότητα. Την Μητέρα και την Ερωμένη. Οι λειτουργίες τους διαφορετικές. Αυτό που καλείται να κάνει ο μυημένος, ο κάθε μυημένος και η κάθε μυημένη είναι να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτές τις λειτουργίες, ώστε να μπορέσει το άλογο (αγάπη) να σύρει το κάρο (αισθήσεις). Διαφορετικά έχουμε τον άνδρα δυνάστη και την δαιμονική γυναίκα που απορροφά και καταστρέφει τον άνδρα.
 
Η πράξη αυτή συμβολίζεται από τους Μύθους του Οσίριδος και της Ισιδας με τους πολύ σημαντικούς συμβολισμούς που περιλαμβάνονται στις μυήσεις του Διδασκάλου της Τέχνης και της Αιγυπτίας Διδασκάλισσας.
Προκειμένου να κατανοήσουμε στο μέγιστό της την διαδικασία των δύο φύλων, να διευκρινήσουμε ότι η Γυναίκα αποτελεί το παθητικό μέρος της ύπαρξης, το οποίο πρέπει να εξουσιασθεί. Εάν αυτό δεν συμβεί με επιτυχία, τότε έχουμε ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ. Το θηλυκό στοιχείο πρέπει να εξουσιασθεί όχι υποτιμητικά, αλλά υπερτιμητικά. Ακόμη και τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων το υπονοούν, διότι είναι φτιαγμένα από ανθρώπους που με τον ένα ή άλλο τρόπο μας μετέδωσαν αρχέτυπες αξίες είτε το κατανόησαν είτε όχι. Η φυλακισμένη πριγκήπισσα που απελευθερώνεται από τον Ιππότη, η Δουλκινέα που παρακινεί τον Δον Κιχώτη για να κάνει τα κατορθώματά του, η Βασίλισσα του Σαββά που γοήτεψε τον βασιληά Σολομώντα, η Ίσις που ανέστησε τον Όσιρι, το Τέρας που ανέστησε στην ψυχή της πεντάμορφης την ανιδιοτελή αγάπη για να την δώσει τελικά εκείνη σε άλλον.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο χειροτονούμενος Ιερέας χορεύει τον χορό του Ησαϊα, όπως ακριβώς στο γαμήλιο Τυπικό, νυμφευόμενος όμως την Εκκλησία, και η Μοναχή νυμφεύεται τον Ιησού στο αντίστοιχο Τυπικό.
Η γυναίκα δεν είναι απλά το θηλυκό σε όλες αυτές τις διηγήσεις. Είναι η ψυχή που κατ’αρχήν αναζητά φυσικές απολαύσεις, και μετά περνά στις πνευματικές υπό την καθοδήγηση της Θεϊκής της ψυχής. Η πορεία του άνδρα ουσιαστικά εξαρτάται από αυτήν. Η κατάχρηση και η αλαζονεία εκ μέρους του είναι που θα τον καταστρέψουν και όχι η απλή συνεύρεση με το άλλο φύλο. Και αυτή η καταστροφή θα παρασύρει, αναπόφευκτα, οριστικά και αμετάκλητα σχεδόν και την γυναίκα. Η πτώση θα επαληθευθεί και θα επαναληφθεί με σημερινά δεδομένα.
Κάθε μέρα επαναλαμβάνεται η πτώση δίπλα μας. Επιβεβαιώνεται και επαληθεύεται με κάθε μεμονωμένη πράξη ατομικής καταστροφής μας.
Έτσι λοιπόν, λαμβάνοντας υπόψη ότι η γυναικεία φύση έχει την δημητριακή όψη ή μητρική και την αφροδισιακή ή ερωτική, αντιγράφοντας από το βιβλίο «η μεταφυσική του φύλου» τον Julius Evola, «Οσο απογοητευτικό κι αν ακούγεται για την αστική μας ηθικότητα, δεν είναι ως μητέρα αλλά ως ερωμένη που μπορεί μία γυναίκα να προσεγγίσει φυσιολογικά μία υψηλότερη τάξη, πράγμα το οποίο σημαίνει, όχι στην βάση της ηθικότητας, αλλά απλώς ενεργοποιώντας μία έμφυτη προδιάθεση του είναι της».
Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε ότι αυτή η λειτουργία είναι εμφανής δίπλα μας κάθε μέρα και κάθε στιγμή, σε εκφυλισμένη όμως μορφή.
Η λειτουργία αυτή, είναι απαραίτητη. Είναι το αίσθημα της αγωνιώδους κενότητας από την μη κατάκτηση ενός άνδρα. Όταν αυτό επιτευχθεί έχουμε την πλήρη αποθέωση της παθητικότητας που χαρακτηρίζει το θηλυκό στοιχείο. Τότε η γυναίκα δεν απορροφά απλά το σπέρμα αλλά την «βίρυα», δηλαδή την μαγική αρρενωπότητα, το είναι του αρσενικού.
Γράφει ο Gastone Ventura Μεγάλος Ιεροφάντης τά Τύπου μας από το 1966 έως το 1981: «Το θηλυκό θέλει να απελευθερώσει από το αρσενικό το σπέρμα του και την δύναμή του, και με αυτό να τον δεσμεύσει προς αυτήν διαμέσου του καρπού που αναβλύζει γιαυτόν τον σκοπό. Απελευθερώνοντας από το αρσενικό το σπέρμα του, το θηλυκό αποκομίζει από αυτόν δύναμη. Όμως,  πέραν αυτού, δεν μπορεί να του απελευθερώσει το δικαίωμα να «εκσπερματώνει». Μπορεί μόνον να εξουσιάσει (γιατί στην πραγματικότητα αυτή είναι που εξουσιάζει και όχι το αρσενικό) να διατηρήσει και να συντηρήσει, αλλά δεν μπορεί να «εκσπερματώσει».
Ουσιαστικά, όπως και ο Αριστοτέλης έλεγε, έχουμε αναρρόφηση του σπέρματος από την γυναίκα. Έτσι επιβεβαιώνεται ότι ο άνδρας είναι παθητικά ενεργός, ενώ η γυναίκα ενργητικά παθητική. Δηλαδή εκείνη ενεργεί με την παθητικότητά της για να προκαλέσει την ενέργεια του άνδρα ο οποίος έτσι απλά υποκύπτει με την παθητικότητά του. Και όπως λέει και πάλι ο Gastone Ventura «πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι αρσενικό και θηλυκό είναι όροι δανεισμένοι στην γλώσσα επικοινωνίας για να μπορέσουμε να εκφρασθούμε (παράδειγμα: η σελήνη στα ιταλικά είναι θηλυκή, στα γερμανικά είναι αρσενική) και ότι όλα βασίζονται σε ένα βασικό ζήτημα: την γέννηση, γέννηση των ανθρώπων, των πλανητών, των αστερισμών, των ουρανών, των αιώνων, των αγγέλων, των θεών, των μυημένων. Και για να γίνει κατανοητό αυτό το ζήτημα στους ανθρώπους, επιλέχθηκαν δύο σύμβολα. Του φαλλού και του αιδοίου».
Στα εξωτερικά πεδία μόνον είναι ενεργητικός ο άνδρας και παθητική η γυναίκα. Στα λεπτά η γυναίκα είναι η ενεργητική και ο άνδρας ο παθητικός.
Έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το γεγονός ότι  η φράση που πρέπει να χαρακτηρίζει έναν μυημένο είναι «να είσαι ο εαυτός σου» και «να λές αλήθεια στον εαυτόν σου».
Κανείς δεν μπορεί να ορίσει  μία άλλη λογική και μία άλλη αλήθεια σε έναν Μυημένο. Ο Μυημένος γνωρίζει την Αλήθεια και βαδίζει σύμφωνα με αυτήν. Δεν ασχολείται με την γνώμη των μη γνωριζόντων. Την ακούει, αλλά εκείνος υπηρετεί την Αλήθεια γιαυτό δεν μπορεί να την διαψεύσει. Ο πολεμιστής και ασκητής άνδρας βρίσκει το πολικό του αντίθετο στην ερωμένη και μητέρα.
Δικαίως ο Τύπος μας σεβόμενος και υποκλινόμενος στην υπέρτατη αυτή μαγική και μυητική διαδικασία των δύο φύλων, μόλις ο νεομυούμενος ή η νεομυούμενη φορέσει το τελετουργικό περίζωμα, του προσφέρει 2ο ζευγάρι γάντια «για την αντίθετη πολικότητά του».
Πηγές:
1) Η γυναικεία μύηση στον Ελευθεροτεκτονισμό. Sebastiano Caracciolo
2) Η μεταφυσική του Φύλου. Julius Evola. 3) Δοσίληθο Πέος. Σοφία Αντζακα

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, η Σφίγγα της Αιγύπτου, τα TARO και η Ανάσταση

Οι 4 μορφές της Αποκάλυψης πανηγυρίζουν την Ανάσταση, την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση!
Ο Μυημένος έχει κρούσει την θύρα του Ναού της Πυραμίδας για να αλλάξει την συνειδητότητά του! Για να μετατρέψει τον στόχο των σκέψεών του. Για να μετασχηματίσει την αντίληψή του.
Ηταν μεγάλη τιμή του που από απλός άνθρωπος των ΠΑΡΟΡΜΗΣΕΩΝ έγινε άξιος να παρουσιασθεί ως ΒΕΒΗΛΟΣ κρούων την θύρα του Ναού της Πυραμίδας... Ως Μυημένος πλέον έχει το «βαρύ προνόμιο» να αλλάζει την ζωή του εκ των άνω !
Η πορεία του αυτή σηματοδότησε, αμετάκλητα, στο διηνεκές, την απόφασή του να αλλάξει... Ή σε αυτήν ή σε άλλη ζωή. Πισωγύρισμα δεν υφίσταται διότι η Θεία Δημιουργία δεν οπισθοδρομεί ποτέ... Και μη οπισθοδρομώντας, δεν επιτρέπει ούτε στα κύτταρά της να το πράξουν! Το κύτταρο που οπισθοδρομεί, αλλάζει την ζωή του εκ των κάτω και... οπισθοδρομεί εντός του!
Η Ανάσταση του Χριστού, μας θυμίζει ότι είμαστε «ειδικές δυνάμεις» του πνεύματος, στρατιώτες της αιώνιας πάλης. Οφείλουμε να Αναστηθούμε εν ζωή, πρώτοι εμείς για να παρασύρουμε και τους γύρω μας. Δεν διατηρούμε το δικαίωμα του εφησυχασμού. Το προνόμιο της Μύησης δεν είναι προνόμιο επανάπαυσης και απόλαυσης. Είναι προνόμιο με μεγάλο ειδικό βάρος, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι.
Ο Μυημένος έχει δικαίωμα σε λιγότερα λάθη ενώ ο βέβηλος σε περισσότερα. Ας το σκεφθούμε σοβαρά...
Ας διαλογισθούμε στην ΧΧΙη κάρτα Taro «Ο Κόσμος». Σηματοδοτεί ακριβώς την ολοκλήρωση ενός κύκλου και το ξεκίνημα ενός άλλου. Αυτό που η Ανάσταση μας διδάσκει. Οι 4 μορφές στα άκρα της κάρτας, Ταύρος, Λιοντάρι, Αετός, Αγγελος, είναι οι 4 μορφές της Αποκάλυψης. Η Σφίγγα με κεφάλι Ανθρώπου, νύχια Λέοντος, πόδια Ταύρου και φτερά Αετού.
Η Σφίγγα ίσταται στο πάνω μέρος της Χης κάρτας Taro «Ο Τροχός της Τύχης» (γράμμα י) επιβλέποντας την περιστροφή του. Τώρα μετά την ΧΧη κάρτα Taro «Η Κρίση» (γράμμα ר) που συμβολίζει την Ανάσταση, την διαρκή νίκη της ζωής στον θάνατο, της πνευματικής όμως ζωής στον υλικό θάνατο, περνάμε στην ΧΧΙη κάρτα Taro «Ο Κόσμος» (γράμμα ת) που σηματοδοτεί την ολοκλήρωση. Εδώ οι 4 μορφές της Αποκάλυψης πανηγυρίζουν την Ολοκλήρωση και την Λύτρωση!
Αντίστοιχο γράμμα Εβραϊκού Αλφαβήτου της κάρτας «Ο Κόσμος»: το ת (Τάου). Γράμμα διπλό: (πεθαίνω και ανασταίνομαι). Αριθμητική του αξία: 400. Θεοσοφική αναγωγή: 4+0+0=4. Τέσσερα στοιχεία, 4 εποχές, 4 μορφές στην Σφίγγα, 4 Ευαγγελιστές, 4 τροπές του έτους (2 Ηλιοστάσια + 2 Ισημερίες), 4 πλευρές της Στοάς (φυσικό, διανοητικό, συναισθηματικό, πνευματικό), 4 άκρες του σταυρού. Το ίδιο το ψηφίο “4” είναι ο σταυρός της σταύρωσης με ενωμένη την Ανατολή και τον Αστρικό Βορρά από όπου προέρχεται το ΦΩΣ!
Αντίστοιχος πλανήτης ο Ηλιος! Μέταλλο ο Χρυσός! Χαρακτηριστικό: ΛΥΤΡΩΣΗ. Λύτρωση που είναι η προσωπική μας Ανάσταση!
.Εχω Aνθρώπινο κεφάλι για να γνωρίσω. Νύχια Λέοντος για να τολμήσω. Πόδια Ταύρου για να θελήσω. Φτερά Αετού για να σιγήσω.

Εχω την ΓΝΩΣΗ και έτσι ΤΟΛΜΩ. Με την ΘΕΛΗΣΗ μου προχωρώ και επανέρχομαι για να συνεχίσω ΣΙΩΠΗΛΑ το έργο μου.....!